Gözyaşlarına Rağmen

Jeff Buckley zât-ı muhteremini dinlerim her gün. Dinlemesem kıyamet kopacağına inanırım. Bu durumda dinlememem daha cazip gelse de umuttur yaşatan insanı dostlarım. Öyle şarkıları var ki Buckley'in, geç keşfediyorsunuz; keşfedince de size aitmiş gibi sabah akşam dinliyorsunuz, bırakamıyorsunuz. Ama beni bağlayan olay ne geç keşfedilmişlik ne de loop arsızlığı. Bu şarkı şok etmiş durumda beni. Reggie ezgileriyle tekno müziğini birleştirin, aynı ritme bağlayın bu tonları, sonsuza kadar sürecekmiş gibi. Normalde pek hazetmem neşeli zamanlarım dışında ama Jeff baba şarkıya öyle giriyor ki, sözleri öyle suratınıza çarpıyor ki, güzünüzden bir damla yaş süzülüyor şarkı bittiğinde dostlarım. Evet, suratınıza çarpan sözlerin acısından:

"and in his mind, he knew
he'd love her always

despite, despite the tears

don't cry, don't cry, don't cry
lover we tried, we tried, we tried..."

Buckley's Jeff

Buckley'lerin Jeff geçti fani dünya üzerinden. Düşündükçe 'neden' diye sorasım gelir bazen...

...

Jeff Buckley'in babası sevgili Tim Buckley. Melankolinin damarına kan pompalayan bir zat-ı muhterem. E oğlu farklı mı olacaktı? Belki -affet bizi Tim- babasından bile yetenekli bir insan Jeff Buckley. Gönüllere Grace albümüyle girmeyi başardı Jeff. Leonard amcadan aparttığı 'Hallelujah'taki o kadife sesi, 'Lilac Wine'da ağlamaklı olur. 'Grace'teki yakarışları 'Eternal Life'ta vücut bulur. Jeff Buckley dinlemek mazoşistliktir.

...

Hafiften esintili bir Mayıs gecesi, 1997. Memphis nehri kıyısında, biraz çakırkeyf olan Jeff ve arkadaşı oturmakta, biralarını yudumlamaktalar... Jeff sakince ayağa kalkar. Arkadaşı anlam veremez. Jeff üstünü çıkarmadan, postalları bile ayağındayken atlar nehre. Olanca masumluğuyla mırıldanır Kurşun Zeplinlerden bir şarkı: "...ister misin kucak dolusu aşkı?". Ses uzaklaşır, azalır ve kaybolur. 5 gün boyunca aranır,taranır bulunamaz Jeff, nehir vermek istemez onu; kendine saklar. Kurşun Zeplin gibi denizin dibine gitmemiştir Jeff, gezinti yapmıştır nehirde sadece. 4 Haziran günü "ben geldim" dercesine belirir kıyıda. "Bedenim ölmüş olabilir ama ruhum hep yanınızda..."

Sometimes I Feel Like Screaming

20 Temmuz 2009 günü, o sıcak yaz akşamında, Mor'un en Deriniyle tekrar tanışacağız. Deep purple BKM tarafından Kuruçeşme Arena'ya getiriliyor. Yaşlar ilerlese de bangır bangır geliyorlar. Ritchie abimize selamlar olsun fakat Steve Morse da (oturan mavi gitarlı şahıs) onu aratmıyor.


Deep Purple Ana Sahifesi

Deep Purple abiler '68 yılında:

Too Much, Magic Bus !

Geçtiğimiz yıl Sean Penn yönetmenliğinde Into The Wild'ı izledik. konusu kısaca; parasını yakan, hesabını Afrika'ya yardım kuruluşuna aktaran, kredi kartlarını kesen ve Amerika (biraz da Meksika) turuna çıkan Alexander Süperberduş'u anlatıyor. Filmde Alexander, Alaska'da bulduğu terkedilmiş otobüse 'Magic Bus' ismini veriyor. Magic Bus ise The Who'nun ünlü şarkısı. Filmin müziklerini de Pearl Jam solisti Eddie Vedder üstlenmiş. Başkaldırış dolu bir film ve güzel müzikler. Tavsiye olunur.

Died

Uçabilirdim meleklerin ikamet ettiği yere
Ama sen yükseldin ve beni yalnız bıraktın bu kayanın üstünde
Kalbim yoruldu artık yavaş atmaktan
Tekliyor öldüğünden beri... sen
(AIC-Died / 1998)

Demri Lara Parrott, 29 Ekim 1996'da uyuşturucudan öldü. Yukardaki şarkı Layne'in onun için yazdığı ve Alice In Chains'in kaydettiği son şarkı. Şarkı yazıldıktan 4.5 sene sonra Layne staley de meleklerin ikamet ettiği yere gitti.
Yukardaki fotoğraf çiftin ender fotoğraflarından. Fotoğraf sizi yanıltmasın, evli değiller. Nişanlandılar ama evlenemediler.

Grunge Kardeşliği

Grunge'ın iki meleği, iki kadim dost.
Shannon Hoon 1995'te grup otobüsünde ölü bulundu. Layne Staley ise 2002'de evinde.
Zaman aşımı olmadan doz aşımı. Hayat adil değil.

Alice Zincirler Diyarında

Neresinden tutsam nasıl başlasam bilemiyorum. Alice In Chains orijin olarak Alice'N Chains adlı bir glam metal grubuydu. daha sonra Layne Staley(soldan iki)'in dediğine göre makyaj paraları yetmediği için bu projeyi askıya aldılar. 'F***uck' gibi uçuk grup isim önerilerinden sonra Alice In Chains'te karar kılındı. O sıralar akrabaları tarafından evden kovulan Jarry Cantrell ve uyuşturucu problemleri yaşayan Layne Staley aynı stüdyo odasını paylaşıp orada günlerini geçiriyorlardı. Jerry, Staley'e çalmakta olduğu gruba katılıp katılamayacağını sordu. Sean Kinney (en sağ) ve Mike Starr ile çalışmaktaydı o sıralar Jerry. Staley kabul etti ve çalmaya başladılar. Burada anlatım bozukluğu yapmak pahasına Nirvana bateristi Dave Grohl'un sözünü ekleyeceğim: ''Grunge is not flannel. Grunge is not long hair. Grunge is not Alice In Chains and whatever. I think grunge is a bunch of friends drinking a lot of Henry's and trying to play music when you really can't.'' Alice In Chains de bu söze kontrargüman olmadan önce takılmaktaydı aynı şekilde. Ama tek farkları; çalabiliyorlardı! Layne'in insanın uzak diyarlara götüren ve her türe uyan sesi farkedilir farkedilmez albüm fikri düştü akıllara. 90 yazında cayır cayır Facelift çıktı. Dinledikçe beyin estetiği yaptığınız albümde suratınızı parçalayan şarkı Love, Hate, Love idi. Arpejle başlayıp arpejle kapanan şarkı dimahlardan uzun süre silinmeyecek derecede sarsıcıydı. Daha sonra tamamen iç karartıcı bir albüm olan Dirt geldi. Genelde uyuşturucu problemleri, yalnızlık, kendini arama gibi karanlık ve ucu açık konulara giren sözler etkileyici müzikle buluşunca ortaya kült bir albüm çıktı. Albümde bir de Black Sabbath'a gönderme yapan Iron Gland isimli gizli şarkı (hidden track) vardı. Şarkı, Kubrick'in Shining filmine gönderme yapan 'Redrum! Redrum!' sözleriyle bitiyordu. 95 yılında 3üncü albüm Alice In Chains çıktı. albüm 'Self-Titled' veya üzerindeki 3 bacaklı köpek yüzünden 'Tripod' olarak da bilinir. Heaven Beside You, Grind ve Again gibi şaheserler barındırır albüm. Her ne kadar Layne Staley ''Çok kısa sürede yazdım sözleri, aklıma ne geliyorsa...'' dese de sağlam lirixler ve sağlam müzikler barındırıyordu albüm. Grubun bir de SAP adında 5 şarkılık bir EP'si var. Albümdeki Right Turn adlı şarkı çoklu vokalleriyle dikkat çekiyor. Şarkıdaki vokalisler Alice In Chains, Soundgarden ve Mudhoney grubundan. Es geçemeyeceğimiz, geçmememiz gereken, belki de AIC'in en önemli işlerinden biri de Jar Of Flies. Bu albümde biraz daha deneysel bir Alice In Chains görüyoruz. her tür müzikten esintiler taşıyan harika bir albümdür kendileri. 'Nutshell', 'No Excuses', 'I Stay Away' gibi şaheserler barındırır. Önemli AIC canlı kayıtlarından birisi ise şüphesiz ki 'Unplugged' albümü. 96 yılındaki bu kayıtta uyuşturucu problemleri yüzünden harap halde olan bir Layne Staley ile karşılaşıyoruz. Fakat hüznünden de olsa gerek, bu albümdeki vokalleri iç parçalayıcıdır.

Grup içi problemler, Layne Staley, şarkılar, albümler daha derinlenmesine incelenmesi gereken konular. Amacım genel bir Alice In Chains portresi çizmekti. Zincirler Diyarı'ndaki Alice'ten şimdilik bu kadar.